Maitines
–Señor, ábrime los llabios.
–Y la mio boca… proclamará… la to alabancia –respondió tartellando mentes esbariaba pela so piel un sudu fino, tensábense-y los músculos y un glayíu diba estrellase contra la bóveda del coru.
Y, asina, entregóse a Dios y a sí mesma.
(Microrrelatu publicáu na antoloxía Sentir que toi viva, Xunta Xeneral del Principáu d’Asturies, Uviéu, 2008.)
